سریال It: Welcome to Derry

این سریال برای پیش‌نوجوان‌ها نوشته شده و حسش مثل یک سریال بچگانه از شبکه WB است واقعا از این اثر تازه‌ی HBO ناامید شدم. بازی‌ها افتضاح‌اند و فیلمنامه هم بهتر از آن‌ها نیست. معمولا متوجه افکت‌های CGI نمی‌شوم، اما برخی از جلوه‌های ویژه‌ی «هیولا» در این سریال به‌شدت آماتور به‌نظر می‌رسند، انگار با یک کامپیوتر در کافی‌نتی جمع و جور شده‌اند. بعضی از صحنه‌های «ترسناک» باعث...

این سریال برای پیش‌نوجوان‌ها نوشته شده و حسش مثل یک سریال بچگانه از شبکه WB است واقعا از این اثر تازه‌ی HBO ناامید شدم. بازی‌ها افتضاح‌اند و فیلمنامه هم بهتر از آن‌ها نیست. معمولا متوجه افکت‌های CGI نمی‌شوم، اما برخی از جلوه‌های ویژه‌ی «هیولا» در این سریال به‌شدت آماتور به‌نظر می‌رسند، انگار با یک کامپیوتر در کافی‌نتی جمع و جور شده‌اند. بعضی از صحنه‌های «ترسناک» باعث خندیدن ما شدند. فکر می‌کردم قرار است یک سریال ترسناک نسبتا جدی ببینم، اما در عمل گروهی از نویسنده‌ها صرفاً هر ایده‌ی خنده‌داری را به دیوار می‌پاشند تا ببینند چه چیزی می‌چسبد. این قطعا برای جوانان و نوجوانان طراحی شده و بیشتر شبیه WB است تا HBO؛ من شخصا انتظار یک اثر کمابیش فکری‌تر را داشتم. از HBO انتظار خیلی بیشتری داریم؛ معمولاً در سریال‌هایی مثل Succession بازی‌ها از بازیگران برجسته فوق‌العاده است، ولی اینجا خبری از آن کیفیت نیست. واقعاً چه کسی این بازیگران را انتخاب کرده است؟ پ.ن. ظاهراً نوجوان‌ها در این سایت حاضر شده‌اند و به این اثر نمره‌ی 10 داده‌اند؛ اخیراً چیزی درباره‌ی «بمب‌گذاری نقد» خواندم که گاهی برای فیلم‌ها یا سریال‌های پیش‌نوجوانی اتفاق می‌افتد. امتیاز: 1/10 «IT: Welcome to Derry» از هر نظر وحشتناک است — اما برای همه‌ی دلایل اشتباه این یک اثر بی‌جان، زننده، اغراق‌آمیز، کاملاً بی‌هدف و پر از دیالوگ‌های ضعیف است. تغییراتی که نسبت به رمان و فیلم‌های بسیار برترِ این اثر داده شده، تا حد زیادی غیرقابل‌شناسایی و ناموفق‌اند. تنها جنبه‌های مثبتِ قابل‌ذکر بازی‌های خوب و ارزش‌های تولیدی قابل‌قبول‌اند، اما واقعا همین‌ها هم دیگر نقاط قوت سریال را جبران نمی‌کنند. خلاصه اینکه بازاریابی شاید بخواهد درباره‌ی شاهکار بودن این سریال به ما بگوید، اما طرفداران—مثل من—که رمانِ کینگ را خوانده‌اند و از فیلم‌های عالی «IT» لذت برده‌اند، به‌سادگی فریب نمی‌خورند. این سریال را باید از لیست تماشا حذف کرد. مه، ترس و نفرین‌های خانوادگی: نقد فصل اول Welcome to Derry فصل اول Welcome to Derry استخوان‌بندی دنیای «It» اثر استیون کینگ را سرد و لرزان می‌کند و اسرار چرکینِ درِریِ 1962 را در هشت اپیزود فشرده بیرون می‌کشد. شورانرها اندی موشیاتی و تامی برنن از درخشش گروهِ «Losers» فاصله می‌گیرند و تمرکز را بر روی ساکنان تباهِ شهر می‌گذارند: مادرانی که پایِ نانِ خانگی ایستاده‌اند، پلیس‌های الکلی و بچه‌هایی با چشمان باز که بر لبه‌ی پرتگاه پن‌ی‌وایز قدم می‌زنند. این یک نوع فولک هارورِ خالص است—کم‌تر چشم‌انداز، بیش‌تر فسادِ روح—که از نجواهای مرموز تا انفجار نهایی ساخته می‌شود. نمره: A- لروی هانلونِ جووان ادپو، یک کهنه‌سرباز سیاه‌پوست که با نژادپرستی و بادکنک‌های قرمز می‌جنگد، با خشمِ خامِ خود تیم بازیگران را نگه می‌دارد. سینتیا اریوو در نقش مارثا مارش، مادرانه‌ای پر از وحشت را از خلال آیین‌های آشپزخانه منتقل می‌کند، و جوانانی که نقش‌های آینده‌ی اعضای «Losers» را ایفا می‌کنند (از جمله حال‌وهوای ادی کاسپ‌براک) دل‌نشینیِ نقش‌های کوچک را به‌خوبی ارائه می‌دهند. پن‌ی‌وایزِ بیل اسکارشگورد به‌عنوان یک شبحِ فراگیر حضور دارد، نه اجراکننده‌ای که با ژست‌ گرفتن جلوه کند—او در آدم‌برفی حل می‌شود و در آینه‌ها به‌اصطلاح فس‌فس می‌کند. اپیزودها مثل یک توفان شمالی ساخته می‌شوند: مقدماتِ ابتدایی کارِ آسیاب را با ناپدید شدن‌ها می‌آمیزند، میانه‌ی فصل سیاه‌سوی‌ها و سایه‌های تعقیب‌کننده را پدید می‌آورند. ریتم در یک فلش‌بکِ پر از اساطیر کمی پایین می‌آید، اما فیلم‌برداری سرد و یخ‌زده‌ی چونگ-هون چونگ—سفیدی‌های کم‌اشباع که با هشدارهای قرمز شکافته می‌شوند—تعادل را برقرار می‌کند. تم‌ها گناه‌های نسلی را می‌کاوند: گزندگیِ نژادپرستی، ضیافتِ غفلت، نفرینِ همدستی، آمیخته با جَنبش‌های دهه‌ی 1960 درباره‌ی حقوق مدنی. ترس‌ها صمیمی‌اند: تولدهایی در فاضلاب حس بیگانه را به‌یاد می‌آورند، کارناوال‌ها با آب‌نباتِ خونین پوشیده می‌شوند. صدا جَز را به ناله تبدیل می‌کند و عمیقاً نفوذ می‌کند. خطوط فرعی کم‌وبیش پرسه می‌زنند، اما «آتش زمستانی» با افشاگری‌های پیچیده و زمانی منفجر می‌شود که سرنوشتِ اعضای «Losers» را می‌کارد. این بازیابی گستره‌ی کینگ است—تیز، تراژیک و لرزان‌کننده. درِری فرا می‌خواند؛ اگر جرات دارید پاسخ دهید. ساخت یک سریال پیش‌درآمد بعد از موفقیت فیلم‌های جدید «IT» کار سختی است، چون همه می‌دانیم داستان به کجا می‌رسد. امیدم این بود که سریال بیشتر به چگونگی شکل‌گیری پن‌ی‌وایز بپردازد. تا حدی این کار را کرد، اما واقعاً توضیح چندانی ارائه نداد. ارزش تولید عالی بود، اما داستان آشفته‌ای داشت که روی «قدرت رفاقت» به‌عنوان عاملی برای غلبه بر این موجود شیطانی تکیه می‌کرد. امیدوارم فصل دوم بهتر شود. کاملاً شگفت‌انگیز انتخاب بازیگران و اجراها بسیار خوب بود. صحنه‌ی قبرستان کمی ضعیف بود، اما به‌جز آن همه‌ی اپیزودها فوق‌العاده بودند؛ شاید بتوان گفت این بهترین اثر در فرنچایز «IT» تا به امروز است. بچه‌ها واقعاً فراتر از انتظار ظاهر شدند و شخصیت‌هایشان را خیلی خوب بازی کردند. نحوه‌ی تصویرسازیِ شهر درِری بسیار یخ‌کننده بود و این‌که پن‌ی‌وایز در آن زمان‌ها نفرت و ترس مردم را تشدید می‌کرد، واقعاً وحشت‌آور بود—نژادپرستی، بی‌عدالتی‌های اجتماعی و امثال آن. درود بر نویسنده‌ها، تهیه‌کننده‌ها و اندی برای ساخت این سریال فوق‌العاده. دلم برای بازیگران تنگ خواهد شد و بی‌صبرانه منتظر فصل دوم هستم.